Συγκινούν οι γονείς της Ελένης Τοπαλούδη: "Να μην υπάρξει άλλη Ελένη"
Www.true.gr

Συγκινούν οι γονείς της Ελένης Τοπαλούδη: «Να μην υπάρξει άλλη Ελένη»

Διαδρομή Αλεξανδρούπολη – Διδυμότειχο. Από το παράθυρο του αυτοκινήτου κοιτούσα τις καλλιέργειες με τα ηλιοτρόπια που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο.

Σκεφτόμουν πως το ίδιο θέαμα θα έβλεπε κάθε φορά και η Ελένη Τοπαλούδη σε αυτήν τη μακρόσυρτη ευθεία του γυρισμού στο σπίτι μέσα από τους αγρούς της Θράκης. Η φοιτήτρια είχε αεροπορικά εισιτήρια επιστροφής από τη Ρόδο στις 11 Δεκεμβρίου του 2018. Δεν πρόλαβε να ταξιδέψει. Στις 28 Νοεμβρίου, το άψυχο σώμα της βρέθηκε να επιπλέει στους Πεύκους, κοντά στη Λίνδο. Ηταν ένα έγκλημα που συγκλόνισε για τη βιαιότητά του. Μια δίκη που απασχόλησε την κοινή γνώμη όσο λίγες στο παρελθόν. Δύο νεαροί δράστες που καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη «συν 15 χρόνια». Και δυο γονείς που στάθηκαν με απίστευτη αξιοπρέπεια στην τραγωδία που τους βρήκε. Αυτούς θα συναντούσαμε με τον Αλέξανδρο Αβραμίδη, τον φωτογράφο της «Κ».

Ο πατέρας της μας περίμενε όρθιος στο μπαλκόνι. Η ψηλή αναγνωρίσιμη φιγούρα έγνεφε για να μας δώσει οδηγίες να βρούμε την πολυκατοικία. Και η μάνα της, μαυροντυμένη, εξουθενωμένη από το πένθος, ήταν στην πόρτα του δια-μερίσματος. Το σαλόνι είχε θέα στη μεγάλη εκκλησία του Διδυμοτείχου, την Παναγία την Ελευθερώτρια. Ομως το βλέμμα σταματούσε πιο πριν. Φωτογραφίες της Ελένης από τη βάπτισή της, φωτογραφίες από το δημοτικό και το γυμνάσιο, φωτογραφίες με το χαμόγελο της πρώτης νιότης, φωτογραφίες με τον μικρό της αδελφό, τον Πέτρο. Ολες συγκεντρωμένες δίπλα στο παράθυρο, σαν εικονοστάσι μαζί με σκίτσα, ποιήματα και εικόνες αγίων.


Αυτό έκαναν και στη Ρόδο. Ενώ βλέπανε τη βία και την επιθετική συμπεριφορά έλεγαν, “εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Δεν βαριέσαι…”. Σταυροκοπιόνταν κιόλας που δεν συνέβη σε δικό τους παιδί. Και έγινε σε ένα παιδί από την επαρχία, το Διδυμότειχο, ένα παιδί μιας άλλης οικογένειας. Ναι, αλλά όσες φορές δεν κοιτάμε κατάματα την αλήθεια και ανατρέφουμε μάγκες, νταήδες βαρύμαγκες, κάποιο σπίτι στην ελληνική κοινωνία θα κλαίει μια Ελένη. Τώρα συνέβη στο δικό μου σπίτι, αύριο μπορεί να συμβεί στο σπίτι του άλλου. Εγώ, εσύ και όλοι μαζί κάνουμε το σύνολο που λέγεται κοινωνία. Η συνενοχή είναι έγκλημα, είναι θάνατος, κακοποίηση, βιασμός. Πρέπει όλοι να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον, να έχουμε δηλαδή μια αγκαλιά ο ένας για τον άλλο, γιατί δεν ξέρουμε το δικό μας αύριο. Και τελικά αποδείχθηκε από τη δική μου την τραγωδία πως τίποτε δεν θεωρείται σταθερό και δεδομένο και μόνιμο. Ηρθε μια νύχτα και μου ανέτρεψε τη ζωή χρόνων και με έστειλε στα τάρταρα. Να ζω στη μαυρίλα, να μην υπάρχει χρώμα στη ζωή μου, να μην υπάρχουν όνειρα, αισιοδοξία, τίποτα».

Η συζήτηση τελείωσε, η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, τα τασάκια γεμάτα. «Ελα να σου δείξω κάτι», μου λέει ο Γιάννης Τοπαλούδης και με βγάζει στο μπαλκόνι που βρίσκεται στον δεύτερο όροφο. Μπροστά μας φαινόταν μια τεράστια φωλιά πελαργών στον γειτονικό στύλο της ΔΕΗ, με το ζευγάρι των πτηνών να φροντίζει δύο νεοσσούς. Μου τους έδειξε σχεδόν με καμάρι. «Υπάρχει και κάτι ακόμα», συνέχισε. Με πήρε από το μπράτσο και με έβαλε να σκύψω προσεκτικά σε μια τυφλή γωνία της βεράντας για να δω ένα νεογέννητο περιστεράκι. Ηταν μια μπάλα με φτερά, μάτια και ράμφος, που με κοίταζε εξεταστικά. «Το προσέχουμε και αυτό» είπε ο πατέρας και χαμήλωσε τα μάτια του, για να μη φανεί η συγκίνησή του.


Συμπαράσταση

Το κρίσιμο θέμα για την Κούλα Τοπαλούδη είναι το κατά πόσον λειτουργούν τελικά η αστυνομία και η Δικαιοσύνη στις περιπτώσεις βιασμών. «Αυτόν τον καιρό μπαίνω μέσα στον υπολογιστή και ψάχνω. Υπάρχει ο βιασμός της Αμαρύνθου της Χαλκίδας με μια 15χρονη Βουλγάρα, μια περίπτωση στην Ξάνθη, και όχι μόνο, όπου οι βιαστές τη γλιτώνουν ή πέφτουν στα μαλακά. Αυτό το ζήτημα είναι πολύ σημαντικό για να μείνει έτσι», υπογραμμίζει. Κατά τη διάρκεια της δίκης, το κύμα συμπαράστασης που δέχθηκαν ήταν τεράστιο. Ανάμεσα στους εκατοντάδες πολίτες, ήταν και γονείς των οποίων τα παιδιά είχαν πέσει θύματα βιασμού: «Υπάρχουν μάνες που έχουν ταυτιστεί μαζί μου, μάνες τα παιδιά των οποίων πέρασαν παρόμοιες ή λιγότερο οδυνηρές καταστάσεις και ζητάνε τις συμβουλές μας. Υπάρχουν γυναίκες άγνωστες εντελώς, από το πουθενά, οι οποίες ήταν πάντα καθημερινά σε επαφή μαζί μου, που θεωρώ ότι γίνανε αδελφές μου. Αγνωστοι άνθρωποι από τις πρώτες μέρες μάς έστελναν μηνύματα συμπαράστασης ηλεκτρονικά, επιστολές, γλάστρες με λουλούδια, εικόνες»…

Πηγή: kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα
Αφήστε το σχόλιο σας:
True.gr