Νένα Χρονοπούλου: «Σαν σήμερα πήρα το παιδί μου μετά από πέντε ολόκληρους μήνες στην Εντατική»

Το συγκλονιστικό κείμενο της ηθοποιού για τον 15χρονο πλέον γιο  της Χρήστο που γεννήθηκε πρόωρα

Με μία εξομολογητική δημοσίευσή της στο Facebook η Νένα Χρονοπούλου θυμάται τη 14η Μαίου 2005 όταν πήρε το νεογέννητο γιο της στο σπίτι μετά από πέντε μήνες που βρισκόταν στην εντατική, καθώς είχε γεννηθεί πρόωρα.

Η ίδια γράφει: «Ήταν 14 Μαΐου του 2005, σημαδιακή ημέρα, η ημέρα που ήρθες πρώτη φορά στο σπίτι σου, η ημέρα που η κούνια σου δε θα ήταν άδεια πια, το δωμάτιό σου θα γέμιζε από το γέλιο ή το κλάμα σου, και νανουρίσματα που είχα γράψει όσο σε καρτερούσα… Βλέπεις ήταν πέντε ολόκληρους μήνες άδειο και σε περίμενε…
Ήταν η ημέρα που «πήρα το παιδί μου σπίτι του», μετά από πέντε ολόκληρους μήνες στην ΕΝΤΑΤΙΚΗ, η ημέρα που φοβόμουν πως δε θα τα καταφέρω μένοντας μόνη μου μαζί σου, δίχως τη στήριξη των γιατρών και των νοσηλευτριών σου.
«Μην τον φοβάσαι» μου είχε πει η Άννα Βασιλειάδου, «δεν ξέρει τι δεν ξέρεις, αλλά νιώθει το φόβο σου, γι’ αυτό μην του τον δείξεις ποτέ σου», μου είπε όταν είδε τον τρόμο στα μάτια μου μόλις έβγαινα από τη ΜΕΝΝ του ΙΑΣΩ κρατώντας σε στην αγκαλιά μου.
Το οξύμετρο που φορούσες στο ποδαράκι σου φώτιζε και χτυπούσε κάθε φορά που ο κορεσμός έπεφτε, και η περιβόητη ΑΜΠΟΥ, στεκόταν περήφανη δίπλα μας για να σου δώσω ανάσες σε περίπτωση που κάτι μου πάθαινες στο σπίτι…
Έτσι ήρθες σπίτι σου, με μηχανήματα που θα βοηθούσαν την ανάσα σου σε περίπτωση που… Την έχανες…
Και εμείς εκεί, να παρακαλάμε να περάσουν τα λεπτά, οι ώρες και οι μέρες για να μπορέσεις να γίνεις δυνατός
Και τα κατάφερες, μέσα σε 15 μόνο ημέρες σταμάτησες να παίρνεις πια φάρμακα, έφτιαξαν όλα επάνω σου, και σιγά – σιγά σταμάτησα να φοβάμαι πως θα μου φύγεις κάποια στιγμή που θα έχουν κλείσει τα μάτια μου από την εξάντληση…
Και είσαι μέχρι σήμερα κοντά μου, και ευχαριστώ το Θεό που υπάρχεις γιε μου, γιατί αν δεν υπήρχες στη ζωή μου δε θα είχα καταλάβει τι θα πει αληθινή αγάπη…
Αν δεν υπήρχες εσύ πυξίδα μου σε ένα αβέβαιο χάρτη θα είχα χαθεί μέσα σε δρόμους που δε θα είχαν αξία...


Και δε φοβάμαι πως θα είχα χάσει τη δική μου, αλλά σίγουρα δε θα είχα βρει τη δική σου ανεκτίμητη και παντοτινή που φωτίζει ό,τι αγγίζει…
Λατρεμένε μου… Για όσο… Μαζί !!!».

Πηγή: protothema.gr