Είμαι άνεργος, μου έκοψαν 300 ευρώ πρόστιμο και δεν ξέρω πως να το πω στην γυναίκα μου

Είναι άνεργος, του έκοψαν 300 ευρώ πρόστιμα και δεν ξέρει πως να το πει στην γυναίκα του. Φαίνεται πως ο σημερινός μας αναγνώστης ήταν άτυχος και η αλήθεια είναι πως τον καταλαβαίνουμε. Είναι άνεργος, του έκοψαν 300 ευρώ πρόστιμο, φοβάται να το πει στην γυναίκα του και αποφάσισε να ζητήσει την γνώμη μας.

Η αλήθεια είναι πως οι καιροί είναι δύσκολοι και περίεργοι. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε παρόμοια θέση. Δε θα μπορούσαμε λοιπόν να αγνοήσουμε το μήνυμά του. Φαίνεται πως βρίσκεται σε απόγνωση – και όχι άδικα – .

Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαβάσετε την ιστορία του και να δώσετε μία λύση στο πρόβλημα. Διαβάστε παρακάτω:

Είμαι άνεργος τα τελευταία δύο χρόνια. Έκανα μεροκάματα από εδώ και από εκεί όμως κάτι σταθερό δεν κατάφερα να βρω. Η γυναίκα μου δουλεύει και μας συντηρεί. Δεν έχουμε παιδιά εξαιτίας της οικονομικής μας δυσκολίας και η αλήθεια είναι πως όσο κι αν έψαξα για δουλειές δεν στάθηκα τυχερός.

Δεν έχω κάποιο πτυχίο στα χέρια μου και έχει τύχει η μία αναποδιά μετά την άλλη. Τον πρώτο καιρό η γυναίκα μου είχε υπομονή. Μετά από δύο χρόνια όμως υπάρχει πολύ γκρίνια μέσα στο σπίτι. Κάτι που εν μέρει το καταλαβαίνω, αλλά δεν ξέρω και πως μπορεί η γκρίνια να διορθώσει την κατάσταση. Δεν φταίω εγώ που είμαι άνεργος.

Τώρα με τις καραντίνες και με όλα αυτά, η αγορά έχει κλείσει ακόμη περισσότερο. Η γυναίκα μου ευτυχώς δούλευε και στις δύο καραντίνες. Στην πρώτη από το σπίτι και την δεύτερη κανονικά. Κι αν χρειαστούμε κάτι επιπλέον μας δανείζουν οι δικοί μας.

Όμως η αλήθεια είναι πως αυτή μας συντηρεί ενώ εγώ τσοντάρω σε μερικά έξοδα μέσα από επιδόματα που παίρνω ανά καιρούς. Η γκρίνια μέσα στο σπίτι είναι μεγάλη. Άχρηστο με ανεβάζει, τεμπέλη με κατεβάζει. Τσακωνόμαστε συχνά, αλλά δεν θέλω να χωρίσω.
Που να πάω άλλωστε χωρίς δουλειά; Είναι ντροπή να ξαναγυρίσω στους γονείς μου στα 36 μου χρόνια. Όπως και να ‘χει, την γκρίνια την αντιμετωπίζω. Προσπαθώ να μην κάνω πολλά έξοδα και δεν επιβαρύνω το σπίτι. Όμως τις προάλλες έτυχε κάτι άσχημο.

Είχα βγει από το σπίτι για να πάω στο φαρμακείο. Πάνω στη φούρια μου ξέχασα να στείλω το απαραίτητο μήνυμα μετακίνησης και έπεσα πάνω σε έλεγχο αστυνομικών. Δυστυχώς οι αστυνομικοί με είδαν να φοράω την μάσκα κάτω από την μύτη, οπότε την παρατήρηση την είχα σίγουρη.

Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν είχα στείλει το μήνυμα. Ήταν όμως πλέον πολύ αργά να το διορθώσω. Το μόνο που θα με έσωζε ήταν οι αστυνομικοί να με λυπόντουσαν και να με άφηναν απλά με μία σύσταση. Δε με λυπήθηκαν όμως.

Μου έκοψαν κανονικά το πρόστιμο. Ακόμη και όταν τους είπα πως έχω οικογένεια, πως είμαι άνεργος, πως δεν μπορώ να βρω αυτά τα χρήματα, εκείνοι μου απάντησαν πως είναι η δουλειά τους, πως δεν μπορούν να κάνουν κάτι και ότι αυτό ορίζει ο νόμος για την μείωση των κρουσμάτων.

Ήμουν έτοιμος να τσακωθώ πολύ άγρια, αλλά φοβήθηκαν μην εκτός από πρόστιμο τραβιόμουν και στα τμήματα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω πως να το πω στην γυναίκα μου. Φυσικά δεν μπορώ να βρω 300 ευρώ και ο μισθός που μπαίνει μέσα στο σπίτι είναι 800 ευρώ τον μήνα.

Δεν μπορώ να ζητήσω τόσα χρήματα χωρίς αιτιολογία. Κι αν μάθει την αιτιολογία τότε σίγουρα θα πέσει παντόφλα. Είμαι πάρα πολύ αγχωμένος ύστερα από εκείνη την μέρα. Σκέφτηκα μέχρι και να πάρω λεφτά από την άκρη, αλλά η γυναίκα μου τα έχει μετρημένα, οπότε σίγουρα θα το καταλάβει.

Από τους δικούς μου δεν μπορώ να ζητήσω γιατί δεν τα έχουν αυτά τα λεφτά. Είναι άλλο να δίνουν ένα 100αρι επιπλέον για supermarket κι άλλο 300 ευρώ συνταξιούχοι άνθρωποι με μία σύνταξη της πείνας. Τι να κάνω; Υπάρχει κάποιο νομικό παραθυράκι μπας και γλιτώσω το πρόστιμο;