Η εξομολόγηση της Ελένης: “Δεν αντέχω άλλο την τσιγκουνιά του. Με έχει απομονώσει από όλους”
Www.true.gr

Η εξομολόγηση της Ελένης: “Δεν αντέχω άλλο την τσιγκουνιά του. Με έχει απομονώσει από όλους”

Ονομάζομαι Ελένη. Κατά καιρούς διαβάζω τις ιστορίες που στέλνουν οι αναγνώστες σας και έτσι πήρα κι εγώ το θάρρος να σας πω το δικό μου πρόβλημα. Ισως να σας φανεί χαζό, αλλά για μένα πλέον έχει καταντήσει μαρτύριο. Παντρεύτηκα για πρώτη φορά όταν ήμουν μόλις 17 χρονών.

Ξέρετε, ήταν τότε η εποχή που το κορίτσι παντρευόταν γύρω στα 18 με αυτόν που θα επιλέξει ο μπαμπάς. Αυτός ο γάμος, όπως ήταν απόλυτα λογικό, τελείωσε όταν ήμουν μόλις 21 χρονών.

Οταν πήγα να χτυπήσω την πόρτα σε μια εταιρεία για τη θέση της καθαρίστριας, γνώρισα τον Αντώνη, το διευθυντή του ανθρώπινου δυναμικού. Ενας γλυκός και φιλικός άνθρωπος, που από την πρώτη στιγμή με καλοδέχτηκε στην εταιρεία. Ανά διαστήματα με πλησίαζε, αλλά σκεφτόμουν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να θέλει από εμένα κάτι παραπάνω. «Μπορεί να έχει όποια θέλει, κι αυτή αποκλείεται να είμαι εγώ», έλεγε από μέσα μου, αλλά μετά από δύο χρόνια αποδείχτηκε πόσο λάθος έκανα. Ο Αντώνης μου εξομολογήθηκε ότι από τον πρώτο καιρό ήταν ερωτευμένος μαζί μου.

Κάπως έτσι, το ένα έφερετο άλλο και τώρα μετράμε πολλά χρόνια γάμου, με καρπό δύο υπέροχα παιδιά. Ο Μάνος και η Αγγελική είναι πλέον φοιτητές στην Κομοτηνή. Δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο από το σύζυγό μου, αλλά έχει ένα μεγάλο ελάττωμα που με τα χρόνια μπορεί να γίνει πολύ κουραστικό. Την τσιγκουνιά.



Τα πρώτα χρόνια του γάμου μας τον θαύμαζα. «Αυτός είναι άντρας για σπίτι, να κάνει τα κουμάντα του και να νιώθεις ήσυχη», έλεγα από μέσα μου, αφούαυτό με έκανε να νιώθω μεγάλη ασφάλεια. Μόνο που… όποτε είχαμε ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα χρήματα, δεν το κάναμε ποτέ. Οποτε ήθελα κάτι, είτε για εμάς είτε για το σπίτι είτε για τα παιδιά, η απάντηση ήταν «όχι». Επρεπε να γίνει… Παγκόσμιος Πόλεμος στο σπίτι για να καταφέρω να τον πείσω ότι κάτι πρέπει να αγοράσουμε. Οταν δε, μετά το γιο μας, έμαθε ότι και η κόρη μας πρέπει να μετακομίσει την Κομοτηνή λόγω της σχολής της; Εγκεφαλικό κόντεψε να πεθάνει. «Να δώσει ξανά εξετάσεις, δεν γίνεται δύο παιδιά να σπουδάζουν επαρχία», της είπε και το παιδί έβαλε τα κλάματα. Με χίλια ζόρια καταφέραμε να τον πείσουμε πως αν τα παιδιά μένουν μαζί θα μοιράζονται και τα έξοδα. Εδωσα τόπο στην οργή τότε και δεν το έκανα θέμα. Οταν, όμως, έφυγε πια και η μικρή μας, συνειδητοποίησα ότι πλέον δεν είχαμε φίλους, δεν είχα έναν άνθρωπο να ανταλλάξω κουβέντα.

Τηλεφωνούσα στις φίλες μου, αλλά μόλις τους έλεγα να κανονίσουμε κάτι με τους συζύγους μας έβρισκαν δικαιολογία. Η συμπεριφορά του Αντώνη κρυβόταν πίσω από όλα. Πόσες φορές είχε έρθει κόσμος στο σπίτι και δεν τον είχαμε φιλέψει τίποτα. «Αυτά είναι πεταμένα λεφτά», μου έλεγε τότε κι εγώ για να μην τσακωθούμε του έκανα το χατίρι, παρόλο που ντρεπόμουν. Κάθε φορά που μας προσκαλούσε κάποιο φιλικό ζευγάρι να βγούμε, η απάντηση ήταν πάντα αρνητική, αφού κι αυτά ήταν «πεταμένα λεφτά»



Οσο για τις διακοπές, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι! Κάθε χρόνο στο πατρικό του, σε ένα χωριό στην Καβάλα. Το πρόβλημά μου είναι ότι αυτή η κακή του συνήθεια μας έχει ξεκόψει πλέον από όλους. Κανείς δεν θέλει να κάνει παρέα με έναν τσιγκούνη. Ισως με περνάτε για υπερβολική, αλλά αρκεί να σας πω ότι όποτε πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς κάνει παζάρια! Φυσικά, ποτέ δεν πάω μαζί του, γιατί ντρέπομαι. Και παρόλο που έχουμε τσακωθεί τόσες πολλές φορές γι’ αυτό το κακό του συνήθειο, αυτός δεν πτοείται με τίποτα.

Πριν λίγες μέρες έκανα ένα μπαμ και του είπα όλα όσα σκεφτόμουν. «Μας ζηλεύουν, γι’ αυτό δεν θέλουν να κάνουν παρέα μαζί μας», μου είπε για τους φίλους μας. Και αναρωτιέμαι εγώ, να ζηλέψουν τι; Ενα ζευγάρι που δεν ζει γιατί πρέπει να βάζει λεφτά στην άκρη, τα οποία κιόλας δεν επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσουμε ποτέ; Ο Αντώνης είναι πραγματικά μια πολύ καλή ψυχή, αλλά κι εγώ δεν αντέχω πλέον να ντρέπομαι για τη συμπεριφορά του και να μην έχω έναν άνθρωπο να πω μιακαλημέρα…

ΠΗΓΗ: nataleme.gr

Διαβάστε περισσότερα
Αφήστε το σχόλιο σας:
True.gr