Από τραγωδία βγαλμένη, πείσμωσε και πέρασε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Το πρωί στη δουλειά ως καθαρίστρια με πολλή κούραση, σχόλαγε στις 4 το απόγευμα, λίγο να πλυθεί να φτιάξει κανένα φαΐ, λίγο να καθαρίσει στο σπίτι να δει και τον μικρό της γιο, τον Μιχάλη και στις 7 το απόγευμα στο σχολείο όπου χτύπαγε το κουδούνι για μάθημα. Αυτή ήταν για ένα χρόνο η καθημερινότητα της Φανής Ιντζιρτζή, αρχηγού μονογονεϊκής οικογένειας, σκληρά εργαζόμενης που από το Εσπερινό Λύκειο Μυτιλήνης πέρασε στη Σχολή Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Καθηλώνει το πείσμα της

Πεισμωμένη από την τραγωδία να χάσει τον γιο της 17 χρόνων, δεν το έβαλε κάτω… «Το σημαντικότερο είναι ότι το σχολείο με κράτησε σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου, όταν ύστερα από 3 μήνες αφότου γράφτηκα και ξεκίνησα να φοιτώ στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Μυτιλήνης σκοτώθηκε ο 17χρονος γιος μου» αναφέρει στο «Ν» και μας καθηλώνει.

Στην αρχή «είπα θα τα παρατήσω όλα, αλλά τελικά σκέφτηκα ότι ίσως το σχολείο σταθεί ως σωτηρία μου. Και έτσι κρατήθηκα όρθια και πεισμωμένη να καταφέρω να πάω ως το τέρμα. Ήταν φορές που όταν σχολούσα ένιωθα τύψεις που σκεφτόμουν κάτι άλλο εκτός από τον θάνατο του παιδιού μου την ώρα του μαθήματος και τότε πονούσαν πιο πολύ. Όσο όμως οι απαιτήσεις των μαθημάτων εντείνονταν δεν είχα χρόνο για να σκέφτομαι τα δικά μου. Ειδικά η τρίτη λυκείου ήταν πολύ απαιτητική. Όμως όσα έμαθα στο σχολείο και κυρίως απ’τον φιλοσοφικό λόγο με βοήθησαν να κάνω κάποιες εσωτερικές διεργασίες. Ένιωσα την αλλαγή μέσα μου. Αν και δύσκολη η εμπειρία ήταν όμορφη και άξιζε πραγματικά. Θα το ξανακανα»

10:35 ακριβώς τελείωνε το μάθημα και κουρασμένη πήγαινε σπίτι. Τις περισσότερες εργασίες για τα μαθήματα του σχολείου, τις έκανε το Σαββατοκύριακο, μαζί με τη γενική καθαριότητα του σπιτιού.

«Μου έλειψαν οι δικοί μου στο χωριό γιατί δεν μπορούσα να πηγαίνω τα Σαββατοκύριακα» λέει στο «Ν» για την Άγρα. Για κείνη, «ήταν ένας διαρκής αγώνας δρόμου ώστε να προλάβω να είμαι στην ώρα μου».

Δέθηκε με τους συμμαθητές της

Δέθηκε με τους συμμαθητές της και φυσικά «μπορώ μόνο καλά λόγια για τους υπέροχους και πολύ αξιόλογους καθηγητές τόσο από το ΣΔΕ όσο και από το εσπερινό», προσθέτει: «Άξιοι άνθρωποι όλοι τους που αντιμετωπίζουν με σεβασμό τον μαθητή που αν και κουρασμένος απ’ τη ζωή και τα διάφορα προβλήματα βρίσκεται στην αίθουσα ζητώντας γνώσεις. Νιώθω ευγνωμοσύνη για όλους τους».

Επίσης ευχαριστεί θερμά τους δικούς της ανθρώπους για την κατανόηση τους και την υποστήριξη τους,

Το γεγονός ότι εργάζονταν στην πόλη όπου φοιτούσα το έκανε πιο εύκολο γιατί δεν είχε επιπλέον επιβάρυνση στον χρόνο της από μετακινήσεις, «αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λειτουργήσει αποτρεπτικά για κάποιον που διαμένει μακριά από το σχολείο που θέλει να φοιτήσει, ευτυχώς υπάρχει κρατική μέριμνα για δωρεάν μετακίνηση των μαθητών από απομακρυσμένες περιοχές και επιπλέον βοήθησε το γεγονός ότι είχα σταθερό πρωινό ωράριο στη δουλειά».

«Μια συμβουλή»

« Μην αφήνετε κανέναν και τίποτα να σταθεί εμπόδιο στα όνειρα σας, να βάζετε στόχους που θα σας βοηθούν πετυχαίνοντας τους να νιώθετε προσωπική ικανοποίηση, πληρότητα και σεβασμό για τον εαυτό σας και τις επιλογές του!

«Για τις κοπέλες που φοβούνται»

Και κατέληξε: «Ένιωθα την ανάγκη να πετύχω τον στόχο μου και για έναν ακόμη σημαντικό λόγο, για τις κοπέλες που θέλουν αλλά δεν τολμούν και φοβούνται ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Ένιωθα το βάρος στην πλάτη μου όλων των γυναικών που θέλουν να πάνε σχολείο σε μεγαλύτερη ηλικία αλλά νιώθουν ενδοιασμούς και ότι είναι ακατόρθωτο, κυρίως γυναίκες από χωριά.»