Άγιος Παΐσιος: Αλήθεια, γιατί τόση χολή και τέτοιος διχασμός για μια σειρά;

Η σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό» έκανε πρεμιέρα το βράδυ της Πέμπτης και καθήλωσε το τηλεοπτικό κοινό, αφού σάρωσε σε τηλεθέαση. Συγκεκριμένα, έκανε 33% στο σύνολο του κοινού και 32,3% στο δυναμικό κοινό 18-54, το υψηλότερο ποσοστό που σημειώθηκε σε επιμέρους κατηγορία κοινού άγγιξε το 40,6%, ενώ πάνω από ενάμιση εκατομμύρια τηλεθεατές (1.597.820) την παρακολούθησαν. Στο Twitter, δε, ήταν πρώτη στα Ttrends, ενώ μέχρι και σήμερα το hashtag Παΐσιος φιγουράρει στις πρώτες θέσεις.

Κι εδώ θα σταθώ. Γιατί στα χιλιάδες tweets τα σχόλια ποικίλουν. Στην πλειοψηφία, ο κόσμος υποδέχτηκε με ενθουσιασμό τη νέα σειρά του Mega, όμως υπάρχουν και αυτοί που έσπευσαν να την χλευάσουν. Όχι για την ερμηνεία των ηθοποιών – που οι περισσότεροι στο πρώτο επεισόδιο ήταν εξαιρετικοί – ούτε για την άψογη σκηνοθεσία, ούτε για την υπέροχη φωτογραφία. Αλλά για το περιεχόμενο.

Γιατί τόση χολή και τέτοιος διχασμός για μια σειρά;

Ο “Άγιος Παΐσιος” είναι μια ιστορική – θρησκευτική σειρά. Σπάνια, στην ελληνική τηλεόραση παρακολουθούμε αυτού του είδους παραγωγές. Αναφέρεται στον βίο του Αγίου από τη γέννησή του έως την απόφασή του να γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος.

Τα παιδικά του χρόνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με μια σημαντική και μαύρη περίοδο της ελληνικής ιστορίας που πάντα θα πονάει, αφού η γέννησή του συμπίπτει με τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Καππαδοκίας. Και αυτόν τον ξεριζωμό τον είδαμε στο χθεσινό επεισόδιο με απόλυτο σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους και τις ζωές τους.

Ο “Άγιος Παϊσιος” δεν είναι μία σειρά για… Χριστιανοταλιμπάν, όπως με μπόλικη χολή σχολίασαν κάποιοι. Δεν είναι μια σειρά που ήρθε για να προσηλυτίσει το κοινό. Ούτε για να φανατίσει. Τουλάχιστον, στο πρώτο επεισόδιο σε κανένα σημείο δεν υπήρχε θρησκευτικός φανατισμός.

Ναι, οι άνθρωποι εκείνοι όταν ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και καραβάνια με τα πόδια ξεκίνησαν ένα “δρόμο θανάτου” και αβεβαιότητας για το δικό τους αύριο και των παιδιών τους, το μόνο που μπορούσαν να πάρουν μαζί τους, ήταν μια εικόνα. Αυτή ήταν το μόνο που μπορούσαν να πάρουν από την περιουσία τους. Για τους ξεριζωμένους, η εικόνα ήταν ολάκερο το βιός τους. Το ότι σήμερα – για λίγους για πολλούς; – μια εικόνα είναι “ειδωλολατρική”, για τους ανθρώπους εκείνους ήταν όλη τους η ελπίδα, η δύναμη για να αντέξουν. Με το να ειρωνεύονται, λοιπόν, τη σημασία που δόθηκε σε αυτό μέσω της σειράς, είναι σα να ειρωνεύονται τους Έλληνες πρόσφυγες.

Ο “Άγιος Παϊσιος” πέρα από το θρησκευτικό κομμάτι, είναι και μια ιστορική σειρά. Έρχεται να μας υπενθυμίσει το πρόσφατο παρελθόν μας, τα όσα έζησαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας. Είναι οι ιστορίες με τις οποίες μεγαλώσαμε και τις οποίες μας έχουν διηγηθεί όταν ήμασταν παιδιά.

Είναι, όμως και μία ποιοτική δουλειά με σεβασμό στον τηλεθεατή. Μια σειρά που αναβαθμίζει την ελληνική τηλεόραση που επιβεβαιώνει ότι ο κόσμος θέλει τη μυθοπλασία όταν γίνεται καλή δουλειά και γυρίζει την πλάτη στα ριάλιτι και στις δουλειές που υποτιμάνε τη νοημοσύνη μας. Σε αυτά τα προγράμματα να γυρίζεις την πλάτη σου. Και όχι σε δουλειές που έχουν κάτι να σου πούνε. Και αν δεν σου λένε, απλά γυρίζεις κανάλι. Δεν χρειάζεται τέτοιος διχασμός για μια σειρά. Γενικά, δεν χρειάζεται ο διχασμός, αλλά δυστυχώς φαίνεται πως τον έχουμε στο dna μας και ψάχνουμε αφορμές για να το δείχνουμε.

Και στην τελική, σε μια ελληνική τηλεόραση που έχουμε δει “τέρατα”, γιατί τέτοια αντίδραση για μια σειρά που δεν προσβάλλει ενώ σέβεται την αισθητική του τηλεθεατή;

Γιατί μας άρεσε ο “Άγιος Παϊσιος”

Ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτά και να πούμε τι μας άρεσε περισσότερο στο πρώτο επεισόδιο της σειράς. Με την ελπίδα ότι η καλή δουλειά θα συνεχιστεί και στα επόμενα επεισόδια.